11-09-07

Op het gemak

Ik probeer in stilte te plassen. Op een openbaar toilet durf ik natuurlijke gassen en vloeistoffen amper te laten ontsnappen. Gêne is mijn deel in publiek. Daar lijkt hij geen last van te hebben.

Ik herken hem aan zijn schrapende keel, hoor hoe hij het privaat binnenstapt en zijn rits opent. Dan volgt een stortend geluid.
Negeren lukt niet. In een wc-kotje zijn er maar zoveel dingen waar je jouw aandacht op kan vestigen. Een rol wc-papier, deurklink en vuilbak zijn niet de meest dynamische gedachtenverzetters. Dus hoor ik hoe zijn toiletbezoek zijn karakter aftekent in de pot. 
Hij pist zoals hij praat. Als een krachtige waterval die door rotsen splijt. Die alles zonder grip en iedereen zonder houvast meesleurt. Ik hou mijn knieën vast. Ik, boei voor mezelf. Anker, baken, redding.

19:00 Gepost door [NeCo] | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

pieuw ik durf hier ijn wc-geluiden verhalen niet neer te pennen
maar dat het in geuren en kleuren kan en bijna plastisher dan de op het witte porselien afgetekende fresco's is zeker :-)

Gepost door: jeronimo | 11-09-07

De commentaren zijn gesloten.