18-07-07

Peperkoek

Zo’n twaalf jaar geleden. Smokkelwaar in bed: een lekkere peperkoek. De smulpaap in mij kan er niet aan weerstaan. Als zoete koek smikkel ik het geheel op.

 

Morgenstond met een vreemde gewaarwording. Er plakt iets tussen mijn linkeroksel en een ontkiemende boezem. (Laatbloeier, jaja. Al stel ik even in uw plaats vast dat ik tegenwoordig toch wel veel praat over die "twee ronde vlezige, in een tepel eindigende klieren tussen de derde en zevende rib bij vrouwen waarin zich moedermelk kan afscheiden", Van Dale.) Dageraad dus en een eigenaardige waarneming. Ik was er van overtuigd dat een kruimel van mijn ontbijtkoek zich ’s nachts had ingegraven in mijn huid. Het verdomde ding kwam maar niet los. Bijna had ik een schaar in mijn hand om de zonde van mijn avondsnack bloederig te verwijderen.

 

Bloed is altijd een pulserende kracht in spanningsopbouw.

 

Heden. De borsten zijn intussen volgroeid en de peperkoekkruimel hangt nog steeds op dezelfde plaats. Vermomd als moedervlek.

18:46 Gepost door [NeCo] | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.