11-07-07

Roze pruiken & militaire tenue

Het zand laat natte scheten onder mijn schoenzolen.
Regen in mijn hart en een kapotte paraplu.

Op het podium speelt een disco-groep. Ik sta alleen en lach. Ik grinnik om een oud heerschap in zondags pak die me voorbij drentelt. Zijn mondhoeken krullen door kinderlijke vreugde wanneer de zucht in zijn broek verdwaalt tussen luchtbellen in de modder.
Tijdens een rozepruikenmetglitterversie van 'We are family' valt het geluid uit. Tot twee maal toe. We zijn misschien geen verwanten in discogroove, maar in de regen worden we allemaal nat. Eenzaten en zij tezamen. De houten verhoogde dansvloer loopt vol als de ark van noah. Ontsnapt aan de zondvloed en de natte sokken. En de dorpskwibus in militaire tenue ziet dat het goed is.
Ik blijf staan in de stille verte waar de modder aan mijn tenen sabbelt. De regen doet mijn hart wederom leeglopen en verkilt mijn emoties. Ik ben nog steeds niet goed in samenhorigheid. Noch aanblik, noch ervaring. Intern verkeerd gekeerd.

17:29 Gepost door [NeCo] | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.