16-05-07

Eef

 

‘Eef?’

Een knokige hand valt op mijn schouder. Ik draai verwonderd om mijn as en staar naar een transparant visioen van flinterdunne huid rond ribben en kaken. Ik herken het karkas uit mijn jaarboek. Noor Silkens. Djeezes.

Ik sla de glossy pagina uit mijn geheugen open en zie een blozend, zijdezacht, glazuurglanzend poppedeintje. De porseleinen majorette valt als een uitgedroogde aal uit het verleden.

‘Noor, hey…’

Mijn tong zwelt wat en de woorden rochelen uit mijn keel. ‘Hallo, hoe is’t.’

Terwijl ze antwoordt, bewegen de craquelures op haar wangen onheilspellend. Samen met haar uitgesproken klanken bladderen de schilfers van haar lippen. Verdomme Eef, luister dan.

‘… man wacht aan het Schietse Bos. Lisa en Tomas…’

De schilfers verzorgen een bisnummer. Mijn buik krimpt in elkaar.

‘…oma.’

Tijd om het gesprek over te nemen en de ravage te beperken. Ik schraap mijn keel en reutel mijn vraag: ‘Je bent zo mager Noor,’ zeg ik. Meanderend rond woorden als schraal, armzalig, pieterig en pover.

Ze glimlacht krakend, maar ik zie haar hart verschrompelen.

‘Chemo heeft zo’n effect,’ verklaart ze terwijl ze zich een andere houding aanmeet. Ze recht haar rug en richt haar spitse kin op mijn keel. In de stilte die tussen ons zindert, branden haar afwezige borsten op mijn netvlies.

22:40 Gepost door [NeCo] in proza | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik zie het voor me.
Geef me meer...

Gepost door: Eef | 20-05-07

Ik ben geraakt. door je prachtig aaneengeregen woorden. door het beld dat ik nu zie. Door de vibraties tussen haar en jouw ogen en haar en jouw gedachten.

Gepost door: licht bewolkt | 02-06-07

De commentaren zijn gesloten.