02-08-06

Scheiden doet lijden

 

Bijna tien jaar hou ik al vast aan twee brieven. Geschreven en gepost in haar en zijn brievenbus. Maar via een zwervende diskette belandden beide woordenstromen terug op mijn scherm.
Een schorre schreeuw van een prille puber. Beslist in haar beslissing, maar gemanipuleerd tot de kwetsende uitvoer van dat besluit. Het is de aanzet van mijn 'haar naar hem'-stap. Zo'n zes jaar later volgde er weer een 'hem naar haar'-verlossing. Twee psychologische mijlpalen omringd door heel wat woelwater dat uitdeinende golflijnen trekt. Onderhuids.
Deze twee brieven bewijzen voor mij o.m. dat ik - in de relatie met mijn ouders - heen en weer geslingerd werd/word tussen een emotionele moeder en een rationele vader. Vandaag post ik ze beide digitaal. Een eigenzinnige manier om ze verticaal te klasseren.


Brief één:

 

                                          Mama

 

                                          

                                          Omdat ik moeilijk kan praten over mijn gevoelens, schrijf ik deze brief. Ik zal maar direct met de deur in huis vallen. Het gaat misschien hard aankomen, maar ik heb er zeer lang over nagedacht.

                                           Ik woon niet graag in Zutendaal. Ik voel me er niet thuis. En het is precies of IK alles verkeerd doe. Je zegt dat ik me dat verbeeld, maar toch is het waar. J. doet practisch alles juist en ik bijna alles fout. Je hebt geen idee hoe moeilijk alles is voor mij. Ik denk dus dat het beter is als ik bij papa ga wonen. Ik weet dat ik je hier waarschijnlijk mee kwets, maar ook ik heb het er moeilijk mee. Ik wil je niet gaan haten, daarom wil ik weg. Zo gaat het niet verder. Iedere dag met een gezicht tot op de grond omdat er WEER ruzie was, ... In Zutendaal voel ik me niet vrij. Ik woon liever in de buurt waar ik al 14 jaar woon(de), bij papa dus. Ik wil vrij op straat kunnen spelen, bij de buren binnenspringen, ... . Dit alles gaat niet in  Zutendaal.

                                                  Vraag me niet te veel uitleg. Het enige wat ik zeggen kan is dat je vroeg om eerlijk te zijn en dat ben ik nu. Je weet dat ik je niet wil kwetsen, maar nu moet ik aan mijn eigen leven denken. Ik hoop dat je me laat gaan en er geen problemen om maakt. Papa heeft hier absoluut niets mee te maken, dit is MIJN beslissing. Ik hoop dat je dat respecteert.

                                            Ik hou zeer veel van je mama,

 

                                                         NeCo

 

P.S. : nogmaals sorry, maar dit is hetgeen wat ik moet doen om een gelukkig leven te leiden.

 


Brief twee:

 

                                                  Papa

 

 

                                                  Ik heb een belangrijke vraag. Omdat ik niet graag in Zutendaal woon, zou ik graag terug naar Gelieren willen komen. Zutendaal is veel te ver van alles. Als ik nog maar met de fiets naar u wil komen moet ik al 3 km fietsen, ik heb geen vrienden bij mama en ik wil er gewoon weg. Ik heb al lang genoeg gezwegen over hoe ik mij voel en moet nu eens aan mijn eigen denken.

                                                Mama en ik (en J.) hebben vaak ruzie en altijd ben ik de schuldige. Dat is gewoon niet fair.  Ik hoop dat er iets geregeld kan worden. Voor de verhuis van mijn spullen, met de notaris, ... . Ik hoop dat ik niet te veel problemen veroorzaak, want dat is niet de bedoeling. Je hebt al problemen genoeg.

                                                

                                                   Van je dochter

                                                          NeCo

 

 

Hoe verhoudingen veranderen. De schaal van je levenswereld breidt uit. Mensenkennis groeit, vertrouwen knakt af. Maar je blijft vechten tot je trots bent te zijn wie je bent. In mijn geval 'ontroerend geduldig, met luisterend oor en een diepzinnige fonkel in haar ogen. De grote luisterbereide zus die ik nooit heb gehad.' (Met dank aan Weeping Willow Woodnotes voor deze - toch wel - gekoesterde omschrijving)

16:19 Gepost door [NeCo] | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Knap van je met dit te schrijven.....er moeten vele kinderen zijn, die zoals jij dit hebben meegemaakt....ik vind dit heel erg....ook al gaat een huwelijk niet altijd goed...zeg altijd blijf proberen als er kinderen zijn....liefs viv

Gepost door: viv | 02-08-06

miljaar kiezen tussen ouders, dat heb ik gelukkig nog nooit moeten doen...
het vraagt moed, maar uiteindleijk met je idd aan jezelf denken.
en hoe liep het af, of is dit nu te soapachtig geformuleerd?

Gepost door: lord cms | 02-08-06

... ;-)

Gepost door: K | 02-08-06

@CMS dat is een heel feuilleton, vrees ik.
Eerste keuze: in de week bij ma, in het weekend bij pa (1 broer bleef voltijds bij ma, andere voltijds bij pa)
Tweede keuze: kon niet aarden in zutendaal, dus voltijds bij pa (zie brieven)
Derde keuze: twee jaar op kot in Leuven
Vierde keuze: tussentijds is mijn pa hertrouwd, bijgevolg verhuisd naar Kuringen
Vijfde keuze: problemen met stiefmoeder, terug naar moeder die ondertussen in Lanaken woont
Zesde keuze is een drie-jaren plan... alleen wonen
Moet lukken aangezien ik pas een baan heb weten te strikken.

De emoties die gepaard gaan met zulke keuzes, welja... die vind je terug in heel wat teksten. Maar momenteel voel ik me redelijk kickass ;o)

Gepost door: NeCo | 03-08-06

Respect! Ik heb nooit moeten kiezen, de keuze werd van bovenaf gemaakt. Maar wat jij toen hebt geschreven zou ik nooit, nooit kunnen doen. Respect, dat je op die leeftijd zo voor jezelf durfde opkomen. Ik ben al enorm trots dat ik hier het 'ik wil op kot'-thema heb durven aansnijden. Daarom nog een keer...

Respect!

Ps: Proficiat met de job!

Gepost door: PJ | 03-08-06

word je toch wel even stil van... ken je nog maar kort, maar...
jij komt er wel

Gepost door: bert | 05-08-06

jammer Vandaag meldde de krant nog dat een kwart van alle kinderen gescheiden ouders heeft en dat de meesten onder hen in de lagere school zitten.
Je kan je al makkelijk inbeelden wat zoiets, zeker als het dan nog om een 'moeilijke' scheiding gaat, een kind doet op die leeftijd.

Zelf heb ik het nooit moeten ervaren en ik ben niet van plan om het mijn drie kinderen aan te doen.

Het gezin is en blijft de hoeksteen van de samenleving. Haal die steen weg en de samenleving brokkelt af.

Jij behoort duidelijk tot de 'gelukkigen' die er niet slechter uit zijn gekomen, of is dat maar schijn?

Gepost door: Sereniteit | 06-03-07

De commentaren zijn gesloten.