15-04-06

planeet NeCo - heden

 

Verontrusten. Ja, maar ontgoochelen doe je me niet. Alleen mijn ouders kunnen dat, blijkbaar. En de vriend die ik niet heb. Ze doen het trouwens keer op keer. Alledrie.

Vandaag nog was ik een speelbal tussen mijn ouders. Die keer dat ik mijn slome dag niet voor de helft wegslaap, word ik geconfronteerd met een moeder die de brief van mijn vader ostentatief verfrommeld en huilend neerzijgt op de keukenstoel. Jij bent jaloers? Ik denk het niet.

Want mijn wereld stort weer in. Een plek die ik minutieus tracht op te bouwen. Kei voor kei. Het ziet er immer anders uit dan planeet NeCo. Mijn beoogde plek is een paradijs ver weg van hier. Prachtige onbestaande fauna en flora reflecteren hun schoonheid op mij. Er zijn watervalletjes daar. Oh ja! En elfjes met groene oogjes die de kabouters en reuzen plagen. 

Plagen, liefde vragen.

Planeet NeCo is anders dan ik beoogde. Verdorde vlakte met amper wat groen. Helemaal geen kleur in de roestige omgeving. En mijn leven daar speelt zich af in een stevig gebouwde bunker. Ik bouw het wel uit, die bunker. Onder het motto "persoonlijk groei" verzet ik heel wat werk. Ik vul mijn gemoed aan met diverse compartimentjes. Maar hoe ver geraak ik in mijn persoonlijke groei als ik niets buiten die bunker verkennen ga.

Nuja. Af en toe kijk ik wel eens uit het raam en zie ik her en der een man passeren. Eentje die ik lok tot aan de deur en tot vriend maakt. Goede vrienden, elk op zich, maar nooit iets meer. En ik zou liegen als ik proclameerde: "maar dat moet ook niet!" 'dorie, dat moet wel. Eens. Wat de noemer voor ons ook is, ik wil het evenmin kwijt. En geloof me vrij, ik geef niet rap toe aan mijn hartgewriemel. Die hele situatie waar jij om verstaanbare redenen jaloers op bent, heeft teveel kapot gemaakt.

Ik kan werkelijk van niemand echt houden. Zielig, toch. Geen liefde, wegens geen vertrouwen. In relaties. In de sterkte van banden en bindingen. Het bewijs werd vanochtend nog geleverd door mijn fantastische ouders. Een duo waaruit ik een scenario vol familiedrama's kan puren. VTM will love me for it. Het ergste is nog dat ze niet vatten hoezeer ze mij verwonden. Ze snappen het niet, ook al zeg ik het ondubbelzinnig. Ook al spel ik het volledig. Ze kennen mij niet. En ik wil hen niet meer kennen. Geef me een huis met leuke kleurtjes die ik van mezelf kan noemen. Geef me een bed, een boek, een bureau, een vel papier en een pen. Laat me berusten. Ik baar deze ijdele hoop weg in mijn driejarenplan-map. Financieel heb ik niets in de pap te brokken.

Geef me mijn vrienden dan. Al degenen die mijn pad gekruist hebben. Ook zij die al lang zijn verder gegroeid. Want ik wil niet meer stagneren. Ik wil over dat zussige uitgroeien. Ooit. In feite maakt het niet uit wanneer, maar ik heb het nu nodig. Want keer op keer sta ik alleen. Erger nog: eenzaam. Evenzeer als jij. Geloof me vrij. Misschien dat mijn façade naar de buitenwereld toe het gewoon beter uithoudt, maar - op dit moment, - nu – drogen de tranen in mijn zakdoek/keukenrolvel terwijl er nieuwe opwellen. Ter hoogte van mijn neusvleugels vallen ze zonder bungee.

 
Ik houd me al een hele dag sterk. M.a.w. ik probeer het zoveelste venijnige geschil tussen mijn ouders te vergeten door de tweede helft van mijn slome dag weg te slapen. Huilen is eigenlijk taboe, want als er één ding is dat ik mezelf heb aangeleerd, is het 'nooit zwak staan'. Nooit blootstellen. Gooi er een lach tussen. Houdt het – wat het ook is – luchtig. Klaar?

Niet klaar. Bijlange niet en nooit. Ik vraag me af hoe mijn leven gaat evolueren. Op alle vlakken die ik net heb aangekaart. Weet je
, om dit alles – wat hier boven staat en wat ik niet uitgesproken krijg – heb ik je nodig. Ja, ik zie je graag. Met mijn kleine, broze hartje. Laat dat duidelijk zijn. Maar laat vooral galmen dat ik mijn broers en zussen ook doodgraag zie.

 
Omdat ik zo geoefend ben in 'knopjes omdraaien' draai ik het jij-knopje vanaf heden ook om. Dat mannetje-vrouwtje knopje. Ik ga nog steeds voor jou door een vuur. En ik verwacht niet meer van je dan dat je mij aanspreekt wanneer je me nog maar denkt nodig te hebben. En ook voor de fun. Want de band die ik met jou heb gelijkt in niets op wat ik tot nu toe al heb ervaren. 

Zwye

NeCo of – welja – SiZ…
 

01:25 Gepost door [NeCo] | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Bunkers We hebben iets gemeenschappelijks. Net zoals jij moet ik ook mijn knop omdraaien. Ergens zou ik graag mijn eigen bunker terug willen optrekken. Een plaatsje voor mij en mij alleen waar ik kan doen wat ik wil... alleen. Ondertussen wacht ik op clichéwoorden die me zeggen dat er meer in het leven is, maar na de honderdste keer ga ik liever voor de bunker dan te wachten op de mensen die me totnutoe uit die bunker hielden....

Gepost door: PJ | 15-04-06

Bunkerbreken Stomme bunker. Vier muren om je heen, plus grond onder je voeten (die wel eens weg lijkt te zakken...) en een plafond boven je hoofd. Met andere woorden: opgesloten. Stomme bunker. Emoties botsen op muren, weerkaatsen nog voor ze je eigen huid kunnen bereiken, nog voordat ze de buitenwereld hebben gezien.
Ga aan de slag met de hamer. Zwoeg en breek. Niet jij bent het die breekt, je muur breekt.
En dan... staat de wereld ineens voor je. Een akelige wereld, maar een ongelooflijk mooie wereld: wondermooie planeet NeCo.
Liefs.

Gepost door: Eefje | 15-04-06

ssh just cause it starts off slow babe, doesn't mean it don't have a heart.
you'll be walkin round showin off someday
and it'll take you right back to the start.
it's everything that you want babe.
it's everything that you need.
soft and warm al the time, make you want it over and over.
strong on the horizon, but ends up bein really so sweet... oh so sweet.
sometimes I wanna lay down babe. sometimes I wanna stand up and fight.
sometimes it runs its course in a day. sometimes it goes for night after night.
know that it will start off strong babe, and it will end up weak in the end.
just like the heart you break of a love babe, just like the hand you take of a friend.

Gepost door: slowdive | 15-04-06

knopjes draaien mixen dj spelen tussen verschilelnde stijlenof is het zappen van fit naar feit wegzappen van het een en terecht komen in een andere scene?
sterkte!

Gepost door: lord cms | 19-04-06

De commentaren zijn gesloten.