04-04-06

Pijn op voorschrift

 

Voor jou geen kleur? Ik protesteer. Verderop meer daarover.

 

Hier overheerst blauw en groen. Lanaken klaart op. En op de tube arnica-zalf in mijn hand valt zowaar een straaltje zon. Het zou de tinten wat verzachten, dat smeersel. En welja, de kleuren op mijn voet veranderen geleidelijk aan van een ongezond soort zwart via blauw, rood en groen naar geel.

Helaas heb ik er geen bewijskrachtige beelden van. Hoewel “helaas”. Je zal wel uitermate blij zijn dat gedrocht niet te moeten aanschouwen.

 

De mobiliteit valt ondertussen goed mee. Sprak ik over verrokken gewrichtsbanden? Correctie. De huisarts sprak gisteren over minstens twee scheurtjes. Maar ik stap rustig verder. De krukken heb ik vandaag opzij gesmeten. Eentje ligt langs mijn bed. De andere vond ik net terug aan het toilet. Waar mijn grootse idee (“krukken weg!”) het daglicht zag vanmorgen.

 

Dokter Luc schrijft pijn voor. De grenzen wat aftasten. Een soort van louterende confrontatie met je angsten. Het werkt keer op keer. Voor alle goede dingen te verwezenlijken moet je eerst eventjes lijden. Stap maar veel, voet goed afrollen, fietsen mag ook… maar nog niet springen. Zes weken à la douce.

 

De makke variant van lopen is wandelen. Dat lukt trouwens erg goed. Dankzij het doel wat ik voor ogen hou, vermoed ik: Gent.

 

Uhuh, niet tegensputteren. Wil je er niet tussenuit? Het klinkt nochtans zo. Je spreekt over individualisering. Waarom hok je jezelf op? Vrees klinkt bekend. Oh zo bekend. Maar waar heb jij schrik van? Vergane glorie? Mensen in het algemeen? Mij in het bijzonder?

 

Je noemt me jouw klankbord. Een hartsvriendin. Maar alles op afstand, niet? Ik mag niet te kort komen en ik weet het. Denk ik. Maar ik aanvaard het ook.

 

Voor jou bestaat er geen terminologie in mijn lexicon van emotionele woordenvloed. Ook sfinx niet. Niet omdat je geen connotatie hebt in mijn encyclopedie van het leven. Integendeel. Ik heb geen woorden nodig om je iets te laten betekenen. Dat doe je. So-‘oui’-so. Ja! Onthoud het. Asjeblieft. En herinner ook dat ik - ondanks mijn spraakwatervalmomenten – probleemloos stil bij je kan zitten. Gewoon. Bij je. Zitten. Of wandelen en uitwaaien. Misschien eens aan de maas.

 

Ik heb voldoende aan jouw aanwezigheid, weet je dat? Maar tegelijkertijd heb ik jou ook echt nodig. Aan de slijtage van je nachtkast leid je dat vast wel af. Ik vermoed trouwens dat je gsm daar nu ook ligt te trillen. Maar het stoort me niet. Ik hoor je nog wel.

 

In your own time.

 

20:49 Gepost door [NeCo] | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

alle pijn gaat ooit eens over maar die latente altijd aanweizge onderhuidse pijn...die is vrscheurend...pijn is lijden, ondergaan ze voelen tot het diepst van je ziel ze verbijten en ze ten slotte negeren...

Gepost door: lord cms | 04-04-06

De commentaren zijn gesloten.