28-02-06

Naakt onder het oppervlak

 

Ik wieg je in de schoot tussen mijn armen. Jouw bloed traant. De dieprode waterlanders raken de bodem terwijl jouw emoties ontschepen. Ze tanen in het wijnglas aan je lippen en klonteren samen tot scherven snijden in je vel.

 

De heilzame klavier aan mijn linkerarm rust op de krachtige streng die jouw hoofd ondersteunt. Op de kolom die aan wervelende fontaneldromen een doorvoede wortel geeft. Sussend strelen de overige vingers in spiegelschrift over de rug van jouw onbaatzuchtige hand. Identificerend.

 

Ik poog je veelvuldig in braille te lezen via het reliëf van je leven. Op de landkaart van je hand tel ik eeltbergen die vol van je verdriet dikke druppels zweten. En ik voel aders die in kolkende lichaamssappen uitmonden. Hun bedrijvige, energieke inhoud stulpt dik onder je huid uit.

 

Dit ben jij. Nog zoveel meer dan je tot nog toe vertrouwt en daarbovenop nog zoveel meer dan ik tot nog toe herkend heb. Dit ben ik. Nog zoveel meer dan ik tot nog toe vertrouw en daarbovenop nog zoveel meer dan jij tot nog toe herkend hebt.

 

Boven omsluierend textiel staan wij volkomen naakt onder de massa aan het oppervlak. Een deelverzameling binnen een groter geheel. Een gedeeld samenzijn met alzijdige invloed. Stimuli met een aparte atmosfeer waarin we beiden soms verdampen en jij mij, of ik jou, …

15:12 Gepost door [NeCo] | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.