12-12-05

Straf

Gisteren vond ik mezelf terug. In mijn vader nota bene. We lopen tegen de muren op. Eenzame ellende stroomt uit twee paar bruine ogen. Onze oppervlakkige bron van wee. Zijn wangravijnen verdiepen terwijl de mijne zich - sinds lang - snel vullen. Als een hollandse polder vol zout water.
 
Voetstappen tegen gepleisterde muren dus. Wanden die we zelf bouwden, laten we daar eerlijk over zijn. We leven gevangen in ons eigen karakter. Uitbreken lijkt onmogelijk. We zijn cipier en gedetineerde tegelijk: elk voorbereid op een tegengestelde anticipatie.
 
Ik blijf wachten op gratie. Op een gouverneur die mij de vrijheid verleent. Maar ik ben zelf voogd van mijn eigen aardse huis. Dus wanneer verlos ik mezelf van die boeien? Liefst voor ik mezelf vergiftig met een gevoel van onverdiend geluk.
 
 

12:59 Gepost door [NeCo] | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Cool ! Ik zeg het niet veel, maar dit is een coole blog...

Bij ons kan je altijd terecht voor de donkere kant van het leven...wees welkom...

Gepost door: anima-negra | 12-12-05

De commentaren zijn gesloten.