13-10-05

Dieselpomp

 

Doeme man, wa ne klootzak!

 

Elke wagen die passeert is een verbale boksbal. Ik sta hier nu al 73 minuten te koekeloeren. Het angstzweet benevelt mijn oksels nog steeds. Even werd het mistig, maar de wasem voor mijn ogen is ondertussen verdwenen. Het donkergrijze interieur van mijn auto draagt bij aan een ongemakkelijk broeikasgevoel. Heet, zeg ik u! Heet! Toch ril ik nog. Het gebeurt niet elke dag dat je vierwieler het verkeer op een druk rond punt immobiliseert.

 

Ik schakel terug. Zoals steeds. Neen, ik doe niets verkeerd ondanks - of juist dankzij - mijn tweede x-chromosoom. De toerenteller zakt. - “Oeh, een rotondist.” - Ik rem en stop. Versnelling in één, het juiste voetritme. Nu moet die toerenteller dus stijgen.

 

Als dit een ondermaatse cartoon was, komt er nu een protje uit de uitlaat van mijn citroën en verwelkt het koetswerk rondom me. Maar niet in de werkelijkheid. In de realiteit zit ik in mijn donkergrijze bak tussen op -en afrit van het ronde verkeersplein aan de Ford. Mijn blik kaatst via de achteruitkijkspiegel in de blikken dozen die mij opeenvolgend voorbijbollen. Vier knipperlichten bakenen mijn ground zero af.

 

Ik grabbel paniekerig naar mijn gsm en zit vervolgens even met de handen in het haar. “Wat nu? Verdorie wat nu?” Ik kom net terug van de garage. Ironie ten top. Humor kan bijten en dit maal neemt het een gulzige hap uit mijn portefeuille.

 

Opnieuw dan maar: “één, teentango, stij-?”

“Één, voet…”

“Stijg dan verdomme!”

 

De gil verstomt achter mijn tandbeen. Na heel wat opgejaagd prutswerk manoeuvreer ik mijn kar weg van het bolle kruispunt en ik geraak zowaar een kilometer verder. Tot op de pechstrook. Ondertussen ben ik oorzaak van ramptoerisme. Iedereen kijkt, niemand helpt. Behalve de man die na zijn ‘hulp’ een afspraakje dacht te verdienen. Ok, ik ben dan wel een klein, bruinblond, welgedaan, single vrouwmensje, maar ‘simpel’ komt niet voor in die opsomming. Misschien moet ik mij op de motorkap draperen voor iemand halt houdt.

 

Ik kies toch maar voor een andere oplossing. Ik tracht passanten te verleiden met de intieme delen van mijn Xantia onder de carrosserie. Ik zwier de motorkap open en kijk zelfs het oliepeil aan. Alles loopt gesmeerd.

 

Toch bolt het niet.

 

Van mijn tien euro belwaarde blijft na twee uren wachten nog maar vier euro over. Moeder, vader en broer één: ik ken hun voicemail-bericht inmiddels uit het hoofd. Broer twee belt me onmiddellijk terug van de werkplaats. Helaas… Antwerpen - Genk kan hij niet overbruggen. Zelfs niet voor zijn lievelingszus. (Zijn enige zus ook, dus ik behels zowat alle uitersten in het zusterschap ten opzichte van mijn broers.) Uiteindelijk krijg ik mijn tante aan de lijn. En zoals steeds is zij mijn reddende engel. Heldhaftig beklimt zij onze telefoonboom en bereikt mijn vader op zijn werkstek.

 

Nu, drie dagen later, blijkt dat de dieselpomp het begeven heeft.

- “Nee, daar kunt gij niks aan doen. Da’s gewoon versleten.”

Mijn vader zorgt voor kortstondige opluchting, want de garagist heeft minder goed nieuws: dit type pomp vinden ze niet. Revisie is een mogelijke en dure oplossing. Een bres in de portemonnee én mijn vrijheid. Of, positiever bekeken, een reden om nog eens een blogpost te schrijven.




23:03 Gepost door [NeCo] | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

idd met citroenen kom je niet ver meer ne keer dat ze de modellen niet meer maken :s maar de citroengarage zou toch nog zo'n dieselpompen op de kop moeten kunne tikken...

Gepost door: lord cms | 16-10-05

(Zucht) Net twee minuten van mijn leven verknoeid.

Gepost door: jUDAS | 16-11-05

De commentaren zijn gesloten.