Ne[c]ologismen

Mijn dagen bestaan uit én én én, en niets. Zondag hoofddag, bijvoorbeeld. Vanuit mijn raam zag ik wiebelende koppen van papier maché voorbij marcheren op hoempappa-muziek. En overal hoorde ik gejoel en het geluid van kletterende, klevende karamellen. En toen weerklonk niets. Maar voelen deed ik wel. Pijn. Alomtegenwoordig was ie. De pijn. Een hoofd als een speldenkussen. En het monstertje van stress, vermoeidheid, angst en verandering die gretig pijnprikte. Tot brakens toe. Ach, binnenkort is er Schotland. Met leuke monsters, vermoeidheid en verandering.